You are currently browsing the category archive for the ‘Gastropop’ category.

Restaurante Inácio
Campo das Hortas, 1. Braga. Teléfono 253 613 235

Menú para catro homens, un técnico de son e un xornalista deportivo:
Primeiro: caldo verde.
Segundos: bacalhau á Inácio para 2 (é dicir, 1 dose); cabrito; tournedos; bife de non recordo ben o que; roxóns.
Postres: 3 tartas de queixo e un toro de abacaxí.
Viño verde da casa branco e tinto, auga, pan e café.

Prezo por cabeza: 20 euros.
O problema máis gordo co que nos atopamos os Homens cada vez que vamos tocar a Portugal é que non temos freo. Cada vez que pisamos Porto, Braga ou a cidade que sexa, desbocámonos, e acabamos con enormes dores estomacais, cerebrais, morais e financeiros. Iso si, acabamos contentos, porque Portugal ten moitas cousas que nos encantan: cidades preciosas, locais impresionantes, grupos de enorme nivel, amigos dos de verdade, un público fantástico e (evidentemente, por iso este texto vai na sección que vai) unha comida de categoría planetaria.

Un truco do que botamos man de vez en cando para saber onde c0nvén ir comer aos sitios é preguntarlle aos pais de Wu. Neste caso recomendan o Inácio, nunha das portas da cidade vella de Braga, un restaurante que, á súa vez, un autóctono lles recomendou a eles cualificando de “muito, muito bom”.

E é. Como a visita se fixo á cea procuramos controlarnos (algún día contaremos a teoría de Tomás Ageitos, que nos coñece mellor que ninguén, sobre a proporción inversa entre a cea que inxerimos e a velocidade á que tocamos despois).  Algún valente mándalle un caldo verde “para asentar o estómago”, e di que está ben bo. Despois vén a materia principal: excelente cabrito (polo visto típico da semana santa portuguesa, segundo nos comenta o amigo Pedro Cadima), un gran bacalhau á Inácio (que nos cociñan fóra da carta, e que vén con cebola cociñada e patacas asadas, espléndido), uns rojoes preparados como é típico no norte (con sangue fritida, un pouco fortes para quen escribe isto, pero gozados polos demais), un tournedos e un bife. Para rematar, tres pedazos de cheesecake que logo fan a tarta enteira e un toro de piña sobre o que facilmente se pode colocar o mastro dunha bandeira. O conxunto, degustado nun restaurante de apariencia típica cun reloxo de cuco que parece marcar con precisión a transición entre prato e prato, é ben bo. A conta, servida en cofre de madeira, aínda é mellor: 20 euros por barba!

En breve, fotos da excursión!

(De acordo, non é que esta sección de gastropop sexa precisamente coma a Guía Michelín, e probablemente valoramos moito a cantidade e o prezo e todas esas cousas que para os gourmets son secundarias, pero, amigos, para o que cobramos por escribila ben vale, non?)

(E, por certo, moitísimas gracias a Inés e a toda a xente do Galiza em trânsito por nos convidar a participar na edición deste ano, á xente que nos foi ver e que participou nas actividades desta intervención cultural galega en Braga e á xente do Insólito Bar, que é fantástica!).

Despois de moitos meses (ano e medio, en realidade), retomamos a nosa sección de gastropop cunha das últimas descubertas que fixemos. Medio prometemos actualizar este asunto con máis frecuencia.

Restaurante A Dorna
Avda. Malecón, 18, Ribeira. Telf. 981870225

Menú para catro homens e un voraz técnico de son:
Primeiros: 4 arroces con berberechos e 1 caldo galego.
Segundos: 3 rapes en salsa e 2 bonitos con salsa de tomate
Auga, pan e café de pota.

Prezo por cabeza: 10 euros.
A Tomás Ageitos chamámoslle Máster por algo. En realidade, por varios algos. Ir tocar por aí con el é moi distinto a facelo sen el: cando está detrás dos mandos técnicos dun concerto, o equipo vibra, o grupo medra e nós estamos máis cómodos, tocamos máis contentos e somos moito mellores que cando nos falta. Ir tocar por aí con el é moi distinto tamén porque Tomás sabe ducias de anécdotas de músicos, técnicos, políticos, informáticos e demais personaxes ribeirenses. Ademais, Tomás toca a batería de vicio (coa Compañía do Ruído, entre outros), argalla con cantos aparatos se lle poñan diante (por exemplo cos Galegoz), grava de marabilla no seu estudio, ten máis paciencia que un santo e, por se fose pouco, sabe levarnos comer como mandan os manuais.
Porque o que lestes máis arriba, querid@s, lésteslo ben. No restaurante A Dorna, no paseo marítimo de Ribeira, cómese un menú (aparentemente só comidas, de luns a sábado, e ceas por encarga) por dez pavos. E o menú non é calquera cousa: non nos deu por probar os fideos con produtos do mar, nin a merluza ou a carne, pero seguro que tamén estaban ben, a xulgar polo arroz con berberechos (moi bo, xusto no seu punto, cousa de mérito para ser plato de menú), o rape (estupendo) e o bonito (excelente, cunha salsa de tomate e pementos que lle quitaba por completo esa secura que a veces ten este peixe).

Gustounos tanto que o día 6 de abril habemos volver a Ribeira, esta vez para tocar na Festa da Chuvia!

The Homens no estudio de Tomás Ageitos

The Homens no estudio de Tomás Ageitos

Aquí van algunhas fotos da churrascada coa que despedimos catorce anos das nosas vidas. A maior parte de nós tiñamos pelo o día que entramos por primeira vez na Xurásica…

Dáme a min que o 2007 vai ser un ano difícil de esquecer… Porque o 2007 foi 0 ano de Tres, o ano de Sant Feliu, de Santi, de Víctor, de Tule, de Berta e de toda a xente do Atzavara; o ano no que fomos tres veces e media a Carballo (e ningunha delas compramos lotería de nadal), do Artenativa, da festa da UAB, do aniversario da Molinera, do Orgullo LGTB, o ano da carriña!!!; do Rock en Costa máis roquista; do glorioso debut de Projecto Mourente, que parece terlle collido gusto ao tema, e de Fanny & Alexander; o ano no que os Adolescents nos volveron á adolescencia; no que nos namoramos aínda máis de Nueva Vulcano; do videoclí, que deber estar a punto de saír, que ganas!; no que nos dixeron que en 2008 quedamos homeless total; no que coñecimos o Cau del Pescador e a Euskal Etxea e tantos e tantos restoráns e asadores que hai polo mundo adiante (e por iso xa valeu a pena vivilo); e de demasiadas cousas boas como para que me acorde delas todas xuntas e, ademais, ande pola rede buscando enlaces coma un friqui. Lástima que, contra o final, o ano se nos estropease cunha inesperada noticia luctuosa

GRACIAS POR ESTE 2007!!!

NO 2008 MÁIS E MÁIS BONITO!!!!!

(Efectivamente, este é un deses posts que se programan para aparecer horas despois de seren escritos. É de supoñer que, neste preciso instante, esteamos superando entre lamentos a resaca da festa de cumpreanos da Molinera. Marabillas da tecnoloxía).

Euskal Etxea.
Plaçeta Montcada 1-3, 08003 Barcelona. Tlf. +34 933 102 185

Degustazionak menu para tres homens:
Entrante de pauciños de pan con distintos tipos de sal.
1.- Gabardina de cabaciña e marmelada de tomate.
2.- Foie con pó de laranxa e módena.
3.- Atún semicrú con guacamole, solla, sésamo e mapoula.
4.- Revolto de cogomelos líquido, fungos confitados e aceite de ceboliño.
5.- Ravioli de boi e zugo de lagostino.
6.- Copa de chipiróns na súa tinta, o seu zugo, crema de allos e alloporro frixido.
7.- Manciñas de porco con mazá asada e xamón ibérico.
8.- Toco de chuleta con cebola dóce e fungos en demi-glacé.
9.- Piña colada.
10.- Biscoito bébedo de antxour saltsa.

Viño: Arabarte Reserva (Rioja)

Café
Gin tonic

Prezo por cabeza: 30€

Filosóficamente científicos e empiristas militantes, The Homens aplicámonos de vez en cando ao sano experimento de explorar a capacidade dos nosos estómagos, que habitualmente nos sorprenden gratamente. O noso Los Álamos particular foi este verán a Euskal Etxea de Barcelona. Digamos como contexto que viñamos de facer paradas gastronómicas en Cacabelos e en Logroño, das que quizá se fale aquí máis adiante, e que, aínda así, Marta (gracias por todo!) e Aritz foron capaces de meternos pola boca unha ducia de pratos, cada un máis bo e mellor servido que o anterior. A mestura de estupendos ingredientes de toda a vida coas reviravoltas que lles dá o cociñeiro (ademais dun prezo incriblemente asequible para o que un embucha) explican por que a Euskal Etxea está petada case cada noite.

Houbo quen patinou; tamén houbo quen tomou na literalidade iso de que o gin tonic é un estupendo dixestivo (a partir do cuarto a teoría compróbase decididamente falsa). Con todo, non fai falta recorrer a tubos de ensaio nin análises espectrográficas para concluír que si, a Eukal Etxea é un puto templo.

Restaurante Cau del Pescador.
C/ St. Domènec, 11 · 17220 Sant Feliu de Guíxols · Tel. 972.32.40.52

Menú para tres homens:
Anchoas de Sant Feliu sobre tostas.
Peixes do día fritidos.
Arroz mariñeiro ou suquet de rape.

Postre de difícil recordo despois de varias botellas de Viña Esmeralda.

Café e copazo de Estomacal Bonet.

Prezo por cabeza: Á espera de atopar factura, págase con gusto.

Ser fan é unha cousa curiosa; significa, dalgunha maneira, entregar unha parte da túa independencia a alguén ao que, no mellor dos casos, coñeces só vagamente, e a quen lle das certo poder de decisión sobre o que pensas ou o que fas, porque confías nel. Nós somos fans de perfil baixo, pero de moitas cousas: dos Super Furry Animals; do asador Entrevías no Pai da Cana; dos instrumentos con pinta de velloucos; de Óscar Pereiro e de Perico Delgado; das carriñas con frigorífico incorporado; do futbolín do Bar Tolo en D.C.; e tamén de Santi García, que, á súa vez, é fan do cociñeiro de Cau del Pescador. A nós non nos custou demasiado saber por que.

Se en Sant Feliu de Guíxols dis que vas cear ao Cau del Pescador, calquera indíxena sacará os morros, afirmará coa cabeza e fará un “hm hm” de aprobación. Para estar onde está (pegado ao Passeig del Mar), non é excesivamente guirillento, nin sequera en verán. O camareiro está sempre disposto a defender as virtudes dun Viña Esmeralda ou de calquera dos mellores penedés fronte a talibáns do Guitián e do godello. E, sobre todo, aí está o que che poñen na mesa: as anchoas de Sant Feliu bailan sobre tostas entomatadas; os peixes entran pola porta espidos, desfilando desde o mercado de Sant Feliu, 500 metros ao sur; o arroz mariñeiro faille a un bater palmas; pero o suquet, ah, o suquet é tan perfecto que un lamenta que no restaurante non haxa ventás polas que botar unha salva de foguetes. Non é de extrañar que incluso haxa quen lle fixese unha canción.

E se despois da cea hai festa no chiringuito do Atzavara, un empeza a pensar en facerse fillo adoptivo.

Estomacal Bonet

Restaurante Pestana Porto.
Muro dos Bacalhoeiros, Porto. Tel. +351 223 402 300.

Menú para tres homens:
Entrantes deses que sempre che poñen os portugas (pan, manteiga, olivas, ensaladilla, queixo fresco ás herbas).
Espadarte fumado sobre tosta de broa de Avintes e mollo tártaro.
Robalinho grellado con manteiga de camarón, pataca e mollo de legumes.
Tibornada de bacallau con pataca e grelos.
Taboleiro de dóces ‘vintage’ (crema de queixo con marmelada de froitas do bosque; brownie; pudin; torta quente de mazá con xelado de vainilla; liscas de kiwi, ananá e laranxa.
Café

Prezo por cabeza: uns 30 euros.Por algunha razón sempre acabamos falando de merda. Da que levo no pé esquerdo, recén pisada no Muro dos Bacalhoeiros; de derrapes fecais nos calzóns dun cociñeiro medio famoso. Andar toda a fin de semana de can, tratar varias noites seguidas con xente marabillosa coma Cadima (“tens possessao absoluta do teu instrumento”), coma Sílvia, André e Daniel, coma a xente do Kastrus e do Colinas Bar, coma os djs Ortega e Pacheco ou coma os Zen Guerrilla de Barcelos e, ao tempo, aguantar a imbéciles integrais (aquí escusen que non cite nomes) ponnos eufóricos, ao límite da tontería. Portugal peta, pese á crise. Ángelo, o baixista dos enormes Green Machine di: “A nossa política é uma merda. A nossa economia é uma merda. Em 5 anos, Portugal fica coma un país do leste. O único que val é que aínda há bares com a cerveja a 0,75”.Detrás da cristaleira o río baixa desbocado, anegando a Ribeira e a Gaia.  

(Mentres, un pouco máis ao leste, pínchannos sen saber por que nun programa de cine da Ser…)

Hostal Río Lor.
Quintá de Lor, Quiroga, estrada N-120, quilómetro 76. Tlf. 982 428 261.

Menú Homens:
Troitas do Lor.
Guiso de xabarín ou cervo.
Por riba, unha tarta Comtessa

Prezo aproximado por persoa: 17 euros.

Non se confundan con ese nome de fonda de estrada secundaria, aínda que o é. Non se equivoquen ao ver ao dono servir mentres roe nunha faria húmida, aínda que non sexa moi agradable. Non se trabuquen ao ver xunto á barra trofeos de campeonatos de España de pesca, escudos do Real Madrid, letreiros que anuncian festas en parroquias de nome sonoro, aínda que os haxa. Non me miren estrañados cando entren no seu comedor, mesas de churrasquería, manteis de plástico, servilleteiros-palilleiros e concorrencia camioneira. O Hostal Río Lor é, sen esaxerar, un dos templos gastronómicos deste país. Rétoos a que me leven a un chigre no que fagan mellor as troitas (se convidan, rétoos dúas veces). Desafíoos a que me mostren un lugar no que poñan pratos de caza con mellor relación calidade-prezo (se o atopan, pago eu).Levo anos parando, case sempre por motivos profesionais, no comedor do Río Lor.

Hai tempo, uns cincocentos metros máis arriba en dirección Monforte, había outro restaurante, o Mesón do Lor, outra cociña de sete estalos, pero penso que pechou. O do Hostal ten delito: os ases do gastropop pagamos 52 euros entre os tres por un primeiro de troitas de río, deliciosas; un segundo de porquello ou corzo guisados, apabullantes; e un postre de tarta Comtessa, mítica, máis bebidas, cafeses e demais andamiaxe. Entramos cunha resaca do quince, despois dunha durísima noite de chuza cos d3ö no Barco de Valdeorras; saímos batendo palmas e con ganas de botar unha sesta á beira do Lor, benditos sexan el e os seus produtos.

Chamábase Fucking Popi. Era velloco, rubiote, melenudo, medía cerca dun par de metros. Tiña un bar en Bruxelas no que a gran atracción, ademais da cervexa branca, era xogar ao cepo: por vinte céntimos (creo), o tipo dábache un martelo e unha punta de cerca dunha cuarta de longo; tiñas que cravala nun tocón de madeira máis rápido que os teus adversarios, se non querías acabar pagando as pintas de Blanche de Brugge. Seve Iribarne e máis eu foramos alí con Mário e Raquel, en pleno agosto belga, facer a dixestión duns mexillóns con maionesa, e acabamos dando tombos por non se sabe onde. Hai fotos que dan testemuña.Eu creo que, máis que calzado de birras, o tal Popi estaba un pouco pasado de fariña. Cuspía ao falar, cando contaba que fora road manager dos Stranglers nos primeiros oitenta. Mentres os outros tres do grupo ían de putas, dicía, o guitarrista e máis el comían coma reis nos restaurantes máis caros, cada día un menú, cada día unha cidade. O guitarrista acabou por escribir unha guía gastronómica das súas xiras, que é o que nos propoñemos iniciar aquí.

The Homens, unha banda de gastropop.