You are currently browsing the monthly archive for Xuño 2009.

Xa temos a lista de temas que gravaremos dentro de moi pouco en Sant Feliu de Guíxols. Sempre é posible que caia algún da lista por torpeza extrema dalgún dos Homens, ou, máis ben, porque servidor non dea feito a letra a tempo, pero é bastante probable que as cancións que traballemos con Santi e Víctor García entre os días 13 e 24 de xullo (con posible recaída despois do verán) sexan Hamster, Fanny Mae, A liña verde, Mira como arde, Rei azul, Crocanti, Tigre, tigre!, Non é o final, é o principio, À la guillotine!, Alba nuclear, Eles vs. Nós, Trutitoque (título provisional), 90 (título provisional) e Costa Brava (título provisional).

Nos estudios pasan cousas raras, e pronosticar como vai quedar un disco é garantía de cagala. Hai dous anos, Calamar entrou de rondón na gravación de Tres; era a canción máis vella da tacada, composta na época de #2 pero sen gravar por falta de ensaios naquel momento. Ao final acabou sendo a nosa canción máis radiada (uauhhh, súper radiada, é que no fío musical do Eroski de Montouto non se oía outra cousa…) e na protagonista do fermoso vídeo que nos fixeron Roi Fernández e Isaac Cordal. Así que desta vez imos ver como respiran as cancións. En principio, como xa comentamos, o disco ten pinta de saír máis escuro, máis rabioso e máis punk que Tres, e a nosa intención é retorcelo un pouco de produción, que senón aburrímonos. Pero a ver, ao mellor acabamos facendo un cedé de música chicle ou de afrobeat, esa música que se puxo de moda en canto a empezaron a vampirizar chavalitos brancos. Pero dubidámolo.

Homem: Que tal, que che pareceu o concerto?
Espectador (o mesmo do #5): Estivo ben, pero tocades a tanto volume que cando paraba o boureo entre canción e canción taponábanseme os oídos coma baixando as curvas de Mondoñedo.

(Mmmm, estou pensando en abrir unha sección de grandes enigmas do rocanrol…)

Zorza: alimento composto de carne adobada e fritida, habitualmente servida con patacas e en grandes cantidades, que resulta ser o combustible enerxético fundamental dos baterías.

Homem: Que tal, que che pareceu o concerto?
Espectador (masculino): Estivo ben, pero tocabades a un volume que estiven a punto de perder a cría.

Ignorante do hardcore: Dise do personaxe que, a altas horas, pretende dar leccións de punkismo a quen xa era punk cando el estaba nos huevos do seu pai.

O xornal Novas da Galiza e Komunikando.net acaban de presentar o disco Vozes novas, no que participan 19 bandas galegas, de Bonovo aos GalegoZ, pasando por Ataque Escampe, Projecto Mourente ou Fanny + Alexander, e con ese home do renacemento que é Marcos Payno na coordinación. Nós aportamos un inédito, ‘Ilha Formosa’, gravada no verán do 2007 nos estudios Ultramarinos Costa Brava por Santi e Víctor García, que quedou fóra do noso Tres porque no vinilo caben as cancións que caben. Para facerse con el, un bo momento é o concerto de presentación que se levará a cabo mañá xoves 25 na sala Nasa, en Santiago DC.

Nesta reportaxe de Vieiros poden escoitarse algúns temas, entre eles o noso, con eses coritos que nos fan parecer Los Flechazos. “…tinto do anteriooooooor…”

19938

Non, de momento non nos esquecimos desta ventá. O blog quedou parado un par de semanas por circunstancias felices, tan felices como a cara que tenn o debuxo que encabeza a páxina o que esto escribe (Wu), exultante pai dun neno de 16 días. Con todo, as follas do calendario seguen caendo para a nosa próxima visita a Sant Feliu de Guíxols, para a que xa queda menos dun mes. Estivemos pensando seriamente en aproveitar o verán para ir facer galas a localidades turísticas, estilo Los Tamara, despois de recibir a carta que máis abaixo reproducimos; de seguida o desbotamos ao dármonos conta de que se trata unha estafa na que xa caeron varios grupos de tunos, eses maromos con pantis. Unha pena: non digades que The Homens non gastamos tipo de Pepito Piscinas.

Buenos días Sr./Sra.,
  
Soy el Sr. MARC COLLIN, vengo hacia ustedes ya que me quisiera beneficiarme de sus prestaciones para una seria de conciertos . descubierto su contacto totalmente por casualidad al buscar nuevos artistas y estilos artísticos sobre el neto, así  decidieron contactarle.
 Le comunico entonces la información relativa a las ceremonias:
– Lugar: Hotel Bizerta Resorte
– cinco  Fecha: de  16 /17/18/ 19 el 20 de julio de 2009
-Hora: 20:00 – 21:00 (tendrán alrededor 1:00 de prestación/Día)
– Números de invitada: 60 personas
-País: TUNISIE (África)
-Ciudad: TUNEZ
quiere POR FAVOR presentarme su propuesta de animación para estas tardes así como un presupuesto.
 Por lo que se refiere su desplazamiento y el Reglamento del sello, ahí tienes nuestras condiciones: * Garantizamos al 100% el alojamiento y la restauración .Hotel Bizerta Resorte troix estrella proximidad del lugar de prestación. *
dispongo de un pago a cuenta de 520 euros en una agencia de viaje. pongo pues este pago a cuenta tengo su disposición. pero si el coste de su transporte superado los 520 euros, es ustedes quienes regularán el resto del importe. le reembolsaré este suma en Túnez
hechas mí llegar la factura total a saber la factura de las prestaciones para estos 5 días de prestaciones y la de los billetes de aviones.
regularé la factura total en líquido en Túnez antes de la primera prestacion
 
Deben también hacerme llegar su ficha técnica para el alquiler del material, cuando esté de vuelta en Túnez, dado que estoy actualmente en Abiyán (Costa de Marfil) para solicitudes de patrocinios.
 Para más de de información mi número de teléfono es +225 47 97 80 92 .tenga a significarle que hablo francés y no español.
querrán también informarle sobre las condiciones de entrada en Túnez, no necesitan visados.
En espera de leerle, cordialmente,
al Sr. MARC COLLIN

Quédanos pouco máis dun mes para marchar de novo a Sant Feliu de Guíxols gravar o noso segundo disco longo, de novo con Santi García e Víctor García aos mandos. Pese a que parece que outra vez imos quedar homeless, tentaremos aproveitar estas semanas que temos de gracia para acabar de preparalo todo. Segundo o noso plan de voo, gravaremos unhas catorce cancións. Hase ver como quedan, cales van no disco e cales non, en que orde, etcétera.

A metade delas xa as gravamos en versión demo hai uns meses con Tomás Ageitos (e quedaron xenial!), e varias xa as tocamos desde hai tempo nos nosos directos (arg, como se botan de menos as táboas, e só levamos catro ou cinco semanas parados!). A nós parécenos que funcionan case todas, aínda que haberá que ver como respiran na gravación final. Quédannos algunhas letras por pechar, algúns detalles que non temos claros e logo todas as cousas que se lle van ocurrindo a un no estudio, pero o que queda ata mediados de xullo é mallar (boa palabra para o Vocabulario urxente: practicar, practicar e practicar ata aburrirse, cousa que facemos pouco, por certo), ensaiar as cancións coa claqueta á que irán axustadas, empaquetar as maletas e viva o Baix Empordá.

Temos moita curiosidade por ver como nos vai quedar o disco. Coa chegada de Cristovo ao grupo, aló en verán, gañamos contundencia en directo e melodía para as cancións; por iso nos parece que o próximo disco vai ter arranxos mellor feitos, melodías vocais máis interesantes, pijadas de produción máis ocurrentes. Con todo, dáme a min que nos vai quedar un disco tristón. O que está ocurrindo arredor (o castañazo que está levando o capitalismo e que estamos pagando os que menos pasta temos, o rearme do facherío, a desilusión, o crecente tamaño da careca do cantante) estanos levando de volta ao punk. Efectivamente, Pablo, para o rocanrol non hai nada mellor que o ultraliberalismo, que é unha maneira elegante de chamarlle a que che metan a man no peto. En fin, non sabemos como vai quedar todo, pero a nosa próxima edición vai ser algo así como un disco conceptual sobre cagarse en sus muelas.

Seguiremos informando!

A principios desta semana Xurxo Souto fixo o seu último programa como condutor do Aberto por reformas, o programa da Radio Galega que hai algo máis de tres anos revolucionou a música do país. E non o dicimos gratuitamente; os que xa non somos tan chavales recordamos a odisea que era, antes do Aberto por reformas, soar na radio pública, na que pagamos todos. Ben, non era unha odisea: era directamente imposible. Con Xurxo aos mandos, os grupos galegos tivemos polo menos unha ventaniña luminosa pola que mostrar o que facemos, mellor ou peor. O martes pasado, a nova dirección da CRTVG retirou a Xurxo da conducción do programa e puxo no seu lugar a Xusto López Carril; non sería xusto rajar del aos dous días de empezar no choio, pero arrancar pinchando algo tan horrible como Springsteen pinta polo menos raro.

En todo caso, o que queremos facer neste post é darlle as gracias de corazón a Xurxo, polo que fixo e polo que seguro que fará, porque, como di el mesmo, córrelle máis a cabeza que o calendario. Debémosche moitas. Eres grande, man.

(Salvando as distancias, bonito país no que cada vez que cambian os políticos hai que cambialo todo; aquí John Peel duraba o que durase o alcalde de turno).

Homem(falando do videoclip de Calamar): Pois si, a verdade é que quedamos moi contentos co resultado, quedou un video ben chulo, os que nolo fixeron son uns máquinas.
Produtor / videoartista / gafapasta: ¡Joder, claro! Bueno, yo ahora estoy más metido con otras cosas, quizás un rollo más… británico. ¡Acabamos de hacer el de [grupo indie] y nos quedó cojonudo! Pero el vuestro está bien tambien, ¿eh? En vuestro estilo, por supuesto.