Mil gracias a tod@s @s que vos achegastes o sábado ao Grelo Folc 2019 en Monfero. Gracias a Antón e Ana Das Restrebas polo convite, o caldo e a simpatía; grazas á Xangai por seren tan grandes e, sobre todo, á sección de ventos, que se prestou a un atraco a guitarra armada e nos acompañou nos últimos temas do concerto.

Seguiremos informando.

Fotos de Cres Tinita e LuZia E SuSiño

A Clásica: dise da enchenta que un se pega o día antes dun concerto importante cos obxectivos de a) relaxar a tensión da véspera e b) chegar ao bolo cunha resaca considerable.

Ante a avalancha de peticións de entrevistas que derivou do anuncio de que volvemos aos escenarios (entre cero e ningunha), vémonos na obriga de escribir estas 5Ws para aclarar certas cousas a amig@s e familiares.

Que?
The Homens estamos de volta. Non sabemos onde nos vai levar isto. Non sabemos o que vai durar, canto nos van cundir o fol e as ganas, nin se quedaremos a medio camiño. A idea é volvermos á ruta e irmos incorporando pouco a pouco cancións novas, e xa temos unhas cantas. Como hai dez anos, cando xuntemos carto para gravalas, gravarémolas. Sen présa, sen presión. A vantaxe de que a un lle faigan pouco caso é que pode facer o que lle pete. E nesas andamos.

Cando?
O primeiro acto é o próximo sábado 19 no Grelo Folc, frente ao mosteiro de Monfero. Hai acción durante todo o día e os concertos (Os Feroces da Galgueira, servidores e a incrible Banda Xangai) comezan ás 21.00. Despois xa se verá.

Como?
En formación tridente, a toda mecha e vestindo, mentres nos entre, a gloriosa elástica bianconera. É unha pena non podermos contar de momento con Cristovo, ao que tanto queremos e que esperamos que algún día se poida reenganchar. Saímos a xogar en formación de tres; así tocan a máis os chuchos.

Onde?
O espazo ten importancia na decisión de regresar. É dicir, o feito de que por primeira vez en case dez anos os tres Homens dos primeiros tempos estamos vivindo no mesmo lugar, Santiago D.C. Sabiamos que isto ía pasar, que en canto nos vísemos os jetos e houbese de novo a posibilidade, ía empezar a picarnos a rabia do rocanrol. Así foi.

Por que?
Por que non? Por pasta: como da primeira ocasión non conseguimos arruinarnos, vamos ver de intentalo unha vez máis. Por aclamación popular non, aínda que durante estes anos de clandestinidade sempre agradecemos as vosas palabras de alento. Por exhibicionismo… en fin, é de imaxinar que algo diso haberá, pero non nos parece que o teito de cristal do rock en galego estea hoxe moito máis alto que hai dez anos. Así que sabemos que, coma sempre, imos tocar para pouc@s. Pero para @s mellores. Por que, entón? Porque si.

Enfermar: o que che vai pasar se non cambias as cordas XA.

Exemplo:

– Homem cagado de medo ante a perspectiva do seu regreso aos escenarios despois de moitos anos: Quíntame a Ric, dálle un repaso, míralle a alma, sóldalle a entrada, ínchalle as rodas, pélalle a tona.
Luthier: E cambiareiche as cordas, ou? Que como te cortes con elas enfermas.

Abrirlle á quente: darlle volume ao equipo de son ata que o público perda a cría.

Exemplo:
Homem cagado de medo ante a perspectiva do seu regreso aos escenarios despois de moitos anos: Puf, a ver como nos fas o son, que estamos moi desentrenados.
– Homem técnico máster: Nin que fora tan difísil, dous cincuenta e setes, ábreselle á quente e andando.

11188157_1410877945900834_5870582575821015878_n
Nós, que sempre lle demos moito ao do humor de mal gusto, dicimos habitualmente que a última vez que se nos ocorreu isto descarrilou un tren. En todo caso, séguenos picando algo dentro, séguenos apetecendo e, como din Os da Ría, a nós que nos custa. Así que o próximo venres 12 de xuño vamos xuntarnos os catro The Homens para facer un concerto, só un e nada máis que un, na Sala Capitol de Santiago D.C.
Vamos facelo con todas as súas consecuencias, arramplando cun repertorio de oldies e de zurra estrema, en formación de a catro, con Tomás Ageitos aos mandos técnicos e outra vez coas zamarras de raias. Tocaremos canda a The Lost Omelette Makers, unha honra, e as entradas custan 8 euros a anticipada e 10 na billeteira.
O artífice desta liada é Manuel, vocalista barbú da Familia Caamagno. Foi el o que convenceu a Xocas para virse desde Barcelona a preparar o bolo; o que logrou sacar a Cristovo da súa plácida vida no Porriño; o que atopou a servidor, Wu, debaixo da pedra na que se escondera. A Roi, coma sempre, non fixo falta moito para enredalo.
É o noso primeiro concerto en Compostela en case catro anos. A última vez foi no Rock en Costa de xuño de 2011. Despois aínda tocamos algunha vez máis; a última, en Cardiff, non 2012.
A nós parécenos que vai ser divertido.

Por causa do terrible accidente de tren de onte, o Concello de Santiago decidiu suspender toda a programación festiva do Apóstolo, incluído, naturalmente, o noso concerto cos Samesugas do sábado pola mañá. The Homens queremos expresar a nosa solidariedade coas vítimas e coas súas familias. E queremos saber, tamén.

Image

 

Para celebrar a nosa reunión do día 27 estamos subindo todo o material que xuntamos desde 2005 nunha páxina de Bandcamp. De momento están arriba todas as edicións oficiais, aínda que a idea é subir tamén rarezas, cancións que fixemos para recopilatorios, cachos de concertos, fotos comprometedoras e vídeos de primera. 

1017687_10151574380469440_1857313910_n

 

Pola hora vella, si. The Homens regresamos provisionalmente aos escenarios o próximo día 27 e vámolo facer recuperando algunhas cancións e algunhas cousas dos nosos inicios como banda, hai sete ou oito anos (que tampouco é tanto). Na imaxe, o noso xefe de estilismo valoran a posibilidade de recuperar a raia horizontal como proposta estética; segundo parece, Amancio Ortega xa se enterou de que volvemos ás táboas e apurou a poñela de moda outra vez.